پناهگاهی برای فرار از گرمایش زمین
يك
طراح بلژيكي به نام ونسان كاله باوت سازنده و طراح شهري شناور است كه آن
را "ليليپاد" نام گذاري كرده است. در حقيقت اين شهر محيطي مساعد براي
كساني است كه از شر يا آسيب تغييرات شديد آب و هوايي به آن پناه ميبرند،
اما بيشتر به يك شهر رويايي شبيه است تا يك جانپناه. اين شهر كه براي
ساخت آن از طبيعت الهام گرفته شده است، براي اسكان 5 هزار نفر طراحي شده و
پناهگاهي مناسب براي كساني است كه از تاثيرات گرم شدن جهان و ديگر بلاياي
طبيعي به آن پناه ميبرند.
edameye matlab ro hatman bebinid
اين شهر براي تامين انرژي لازم، خودكفا بوده و براي تامين انرژي از
منابعي مانند باد، خورشيد و برق آبي استفاده ميكند. تمامي آب و غذاي موردنياز
ساكنان شهر را در خود آن ميتوان تهيه كرد و رشد داد. قرار است اين شهر در برابر
تلاطم امواج 40 تا 50 فوتي مقاومت كند، اما استقامت آن در برابر گردبادهاي شديد و
طوفانهاي بنيان بسيار شديد در معرض ترديد است.
شايد اين شهر بتواند به عنوان لنگرگاه برخي كشتيها نيز ايفاي نقش
كند و ابزاري كمكي براي سواحل و بنادر باشد. طراحي شهر شناور به گونهاي است كه
بيشينه استفاده از نور محيط براي جذب و تبديل آن به انرژي صورت گرفته است، اما
داخل شهر داراي نور تنظيم شدهاي است. ممكن است: "ليليپاد" الگويي براي شهرهاي
شناور آينده باشد.
